.jpg)
UUMUN in Harvard 2010
In honing gedoopte dolken, vorm, inhoud, dubbele agenda's en korte nachten!
Dit is verschenen als artikel in de juncto van maart 2010
Door Cees Zweistra
Harvard is voorbij. Vier dagen slaapgebrek, intensieve lobby activiteiten en bevlogen speeches hebben geresulteerd in drie eervolle vermeldingen en zestien tevreden en trotse delegatieleden. De Utrechtse delegatie UUMUN die meedeed aan de Harvardse simulatie van de Verenigde Naties heeft in bijna alle commissies een dominante rol kunnen spelen. Sjip Suidgeest vormde samen met Stefan Hut een succesvol duo in het financiële crisis comité. Te midden van ruim driehonderd tachtig grote en minder grote ego's slaagden zij er in om een leidende rol te spelen in de onderhandelingen. Met enthousiasme, wilskracht en doorzettingsvermogen hebben zij beiden terecht een eervolle vermelding ontvangen. Trots zijn wij allen ook op Niloofar Sarwar die tegenover tientallen gedreven internationale studenten overeind bleef staan en met hard werken, onweerstaanbare charme en gloedvolle speeches een eervolle vermelding ontving in het VN comité op het gebied van vrouwenrechten. Deze drie staan opgetekend in de met glorie en luister omgeven eeuwige boeken van het Harvard Model UN.
De overige dertien delegatieleden zijn trots op deze mensen maar terecht ook op de eigen prestaties. Nik de Boer en Sera Visser speelden een cruciale rol in het legal comité en Frank Komrij speelde in de voorste regionen, alleen in een comité met honderden deelnemers een beslissende rol. Nu het voorbij is overheerst het gevoel van tevredenheid maar ook is er soms een zweem van teleurstelling wanneer prijzen binnen handbereik leken te liggen maar toch niet ontvangen zijn. De grootste voldoening is echter gehaald uit de deelname zelf. De voldoening lag onder andere in de reis, de andere delegatieleden, de goede trainingen, de bedrijfsbezoeken en de lange avonden met elkaar op het Janskerkhof in voorbereiding op Oxford en Harvard.
De voldoening lag in de reis naar New York. Acht dagen in de stad die nooit slaapt. Acht dagen in het centrum van het moderne kapitalisme. Acht dagen in een stad die iets in zich heeft van verval en een samenleving die op de terugtocht is maar ook een stad vol leven, bruisend, vol beloften en altijd vervuld met hoop op nieuwe en betere toekomsten. Acht dagen waarop nieuwe kracht en wil door een ieders aderen begon te stromen. Acht leerzame dagen waarin inhoudelijke activiteiten zoals bezoeken aan de Verenigde Naties, Supreme Court of Justice, de hectiek van een grote 'law firm' en de RTL Amerika redactie afgewisseld werden met cocktails in chique rooftop hotels of kalme jazz avonden in de buitenwijken van Manhattan.
De tijd in New York was een (noodzakelijke) mentale en inhoudelijke voorbereiding op Harvard. Harvard waar dit jaar meer dan zestig landen en drieduizend studenten vertegenwoordigd waren. Indrukwekkende universiteiten, grote namen zoals Yale, Chicago, Pennsylvannia en Westpoint military academy. Maar ook onverwachte grootheden zoals verschillende universiteiten uit Venezuela die in Harvard het besmette imago van hun land met succes proberen op te poetsen. UUMUN vertegenwoordigde Australië. Een significante en actieve internationale speler. Een rustige speler die net als Nederland er naar streeft een juiste, verantwoorde rol te spelen. Om Australië zelf en het buitenlands beleid te leren kennen brachten we een bezoek aan de ambassade in Den Haag en de permanente vertegenwoordiging bij de VN in New York.
We waren goed voorbereid. Inhoudelijk en qua vorm. Van 11 tot 14 februari kregen we de kans dit te bewijzen. We hebben het bewezen op lange dagen waarin koortsachtig gewerkt werd om op basis van consensus tot resoluties te komen. In comités met 30 tot veertig deelnemers lijkt dat eenvoudig en mogelijk weinig uitdagend maar in comités met meer dan honderd deelnemers veranderd de werkelijkheid al. Het is dan van belang om in de wandelgangen met de juiste mensen te praten en veel minder dan in de relatief kleine comités komt het aan op verbalen vaardigheden. Voor alle comités moet er een plan zijn. Een strategie waarin goede ideeën en een einddoelstelling verwerkt zijn. In de wandelgangen probeer je deze ideeën te combineren met de ideeën van anderen waarbij het van belang is onderhandelingsbelang te hebben en te houden en daarnaast een beeld te hebben van de onderhandelingsspeelruimte.
Harvard is praten. Op stoelen staan. Typen. Consensus. Lobbyen. Lange avonden. Korte nachten. Resoluties. Tijd. Moderated caucus. Chairs. Moderaters. Amendementen. Q & A. Speechen.
Maar ook: aanslagen. Lastercampagnes. Oorlog. Moord dood en verderf. Drankmisbruik. Racisme. Vluchtelingen en koninginnen die hun ongenoegen uiten op kabinetszittingen. Althans dat was het geval in het crisis comité waarin Jozef Waanders simuleerde een Brits kabinet te zijn ten tijde van de Indiase opstand in 1857. Hier was het de bedoeling de publieke opinie te beïnvloeden via welke methode dan ook. Het was een spel waarbij iedereen een soort �virtuele � assistent had die strategische, op manipulatie van de publieke opinie gerichte opdrachten uitvoerde. Geslaagde opdrachten verschenen in �de krant � en dit nieuws bepaalde de nieuw te nemen stappen. Zo had Jozef via zijn assistent het gerucht in de media verspreid dat een mede kabinetslid zich schuldig maakte aan alcohol misbruik. Dit schandaal vormde aanleiding tot een kabinetscrisis waarbij ternauwernood het gewraakte kabinetslid zich wist staande te houden. Alle woede van de bewuste deelnemer ten spijt had Jozef zijn doel bereikt: een besmeurd imago. Op de voorlaatste dag was het kabinet er in geslaagd Europa te veranderen in een bloederig strijdtoneel en aan het einde van dag werd het kabinet wegens wanbestuur door de kiezers naar huis gestuurd. Het was een uniek spel. Een wonderlijk soort levend Stratego waarin Jozef onschuldig en onbekend met de finesses van het spel als wij was toch een zinvolle bijdrage wist te leveren.
Wat is Harvard? Wat is Model United Nations? Sommigen beweren dat MUN het decor is waarop gestoorde fanaten met al te grote ego �s zich bedriegend, stroopsmerend en stelend een weg banen naar hoogten waarop ze eenzaam zijn, want door iedereen veracht. Weer anderen beweren dat MUN een proeve van bekwaamheid is voor toekomstige leiders en diplomaten.
Hoe iedereen het ook ervaart MUN is in ieder geval leerzaam. Het is goed om in een omgeving te zijn waarin iedereen wil en je dus alleen omhoog kunt komen door ook te willen. Het is goed om te midden drie honderd mensen overeind te staan een doel te hebben en na te streven. Het is ook goed om, zoals Karsten Meijer en Sophie van der Meer deden, te staan tussen tientallen ruziënde, bijna volwassen en hen te wijzen op hun al te grote zelfgenoegzaamheid en angst niet met naam en toenaam genoemd te worden in de eindresoluties.
De officiële MUN's zijn voorbij, maar UUMUN gaat nog door. In maart zal door UUMUN een zogenaamde Race to Diplomacy georganiseerd worden voor rechtenstudenten die willen ervaren hoe het is om bezig te zijn met onderhandelen, speechen, lobbyen en internationale vraagstukken. In april zal de selectie plaatsvinden voor UUMUN 2010-2011. Ook is er op 5 maart een lezing gegeven door ICJ rechter Buergenthal. Er is nog veel te doen, maar onze hoofdrol is ten einde. We zijn in Oxford en Harvard geweest en iedereen heeft op individuele wijze getoond iemand te zijn. Daar zijn we trots op. We zijn ook dankbaar dat we dit hebben kunnen meemaken met de hulp van onze sponsoren: verschillende toonaangevende advocatenkantoren, consultancy bedrijven, de universiteit, faculteit REBO en het University College.
Zonder hen was dit niet mogelijk geweest. Dank!
.gif "CC"){kind=small}
.jpg "Hivos"){kind=logo}
