Organisation UUMUN 2005/2006

Elmar Hellendoorn - President
Kirsten Boele - Secretary
Ruben van Geldorp - Treasurer
Stèphanie Swart - Head Fundraising Non-Profit
Tessa Houben - Head Fundraising Profit
Victor Brenninkmeijer - Member
Pieter Huisman - Member
Rosanna Maigret - Member
Katie Minderhoud - Member
Tom Meeuwesse - Member
Victoria Ruijs - Member
Jacobine de Zwaan - Member

HNMUN 2006

Tijdens de Harvard National Model United Nations 2006 heeft de Utrechtse delegatie het Centraal Afrikaanse land Burundi vertegenwoordigd.

Resoluties, Moderated Caucuses en politieke spelletjes
Utrechtse delegatie neemt deel aan Harvard National Model United Nations

Door Rosanna Maigret

UTRECHT -   In tien weken tijd een stichting uit de grond stampen, deelnemen aan een voorbereidingstraject onder begeleiding van professoren en consultancybureaus, alles te weten komen over een land hier duizenden kilometers vandaan en dit vervolgens presenteren op de meest prestigieuze Model United Nations ter wereld. Het “overkwam” twaalf studenten van de Universiteit Utrecht. Een impressie van de ervaringen van de Utrechtse delegatie aan Harvard University – 16 tot en met 19 februari 2006 – én de weken daarvoor.  

“Gefeliciteerd, je bent geselecteerd om deel te nemen aan de Harvard National Model United Nations (HNMUN),” hoor ik begin december 2005. Een paar dagen later zitten we voor het eerst met de Utrechtse delegatie om de tafel; twaalf ambitieuze studenten vanuit verschillende studiedisciplines. Onze begeleider, dr. Isabelle Duyvestein, legt ons het een en ander uit over het land dat we over een aantal weken zullen representeren op Harvard: Burundi. Vol verbazing luisteren we naar haar verhalen over de corrupte staat van dit Centraal Afrikaanse land, de violente geschiedenis en het voortdurende conflict tussen de Hutu’s en Tutsi’s. Nadat we ons realiseren hoeveel werk we nog moeten verzetten om inhoudelijk onderlegd op Harvard aan te komen, vraagt Isabelle op welke manier we ons organisatorisch willen gaan voorbereiden. “Hoe lang hebben we?” Vragende ogen kijken elkaar aan. “Tien weken

De tien weken die op deze bijeenkomst volgen werken we keihard om alles voor elkaar te krijgen. Met de hulp van Mr. Henk Steinvoort richten we allereerst de Utrecht University Model United Nations Foundation op. Het lukt ons een Comité van Aanbeveling op te zetten waarin bijzonder interessante mensen zitting nemen. Financiële hulp vinden we niet alleen in de verschillende faculteiten van de Universiteit Utrecht, maar ook in een aantal grote advocatenkantoren en consultancybureaus. Op deze manier wordt het niet alleen voor ons mogelijk gemaakt de HNMUN te bezoeken, maar blijft deze conferentie ook in de toekomst voor iedereen toegankelijk.

Op inhoudelijk gebied is Dr. Isabelle Duyvestein een enorme hulp voor ons. Zij was een continue factor in ons voorbereidingstraject door wekelijks ons contactmoment bij te wonen. Naast de readers en boeken de we doorspitten, volgen we wekelijks colleges van verschillende personen ter voorbereiding. De heer Carel Jansen van de Nederlandse Vereniging voor de Verenigde Naties bijt het spits af, gevolgd door Dr. Mario Fumerton die ons het een en ander verteld over negotiation en de heer Dr. Albert Trouwborst die ons doceert over Burundi. Ook krijgt een deel van onze delegatie de kans Wim Kok te ontmoeten. Ter afsluiting van ons voorbereidingstraject bezoeken wij in januari Antwerpen en Brussel, waar wij zowel de Ambassadeur van Burundi ontmoeten als Prof. Dr. Filip Reyntjes van het Institute of Development Policy and Management in Antwerpen. 

Nadat het voorbereidingstraject – bestaande uit bovenstaande colleges en trainingen in presentatietechnieken en team building bij de consultancybureaus – ten einde is, reist de delegatie begin februari af naar New York. Hier brengen we een bezoek aan het hoofdkantoor van de Verenigde Naties, ontmoeten we de Permanente Vertegenwoordiging van Nederland bij de VN en bezoeken we Max Westerman, die ons verteld over zijn werk als journalist in The Big Apple in relatie tot de Verenigde Naties.

Vanuit New York nemen we vervolgens de trein naar Boston, waar op donderdag 16 februari de Harvard National Model United Nations 2006 Conference begint met de “Opening Ceremonies”. Onze twaalfkoppige delegatie is tijdens deze vier dagen verdeeld over zeven commissies. Meer dan tweeduizend studenten afkomstig van topuniversiteiten over de hele wereld werken we tijdens deze dagen samen aan de oplossing van internationale vraagstukken. Ik representeer Burundi samen met twee anderen uit de delegatie in de United Nations World Conference on Unilateral Acts. In deze commissie proberen wij een verdrag op te stellen omtrent het internatonaal rechtelijke onderwerp van unilateral acts, waarover de International Law Commission zich al jaren buigt. Samen met de andere lidstaten van de Verenigde Naties buigen we ons van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat over working papers die mogelijk resulteren in de verdragsteksten, lobbyen we voor aanvullingen of wijzingen en doen we ons uiterste best om Burundi – een dynamisch en relatief klein land met een geringe politieke rol – op de kaart te zetten. Na vier dagen hard werk produceren we uiteindelijk, op zondag 19 februari een verdragstekst. 

De Harvard National Model United Nations was voor de hele delegatie een bijzonder leerzame ervaring. Om voor mijzelf te spreken was het in de eerste plaats zeer interessant om  zoveel te weten te komen over Burundi. Daarnaast heb ik mij ter voorbereiding van mijn commissie ingelezen op het onderwerp van unilateral acts waarvan ik eveneens bijzonder veel heb geleerd, mede gezien het feit dat ik na het afronden van mijn Bachelor een Master Internationaal Recht wil volgen. Ten derde was het zeer leerzaam om kennis te maken met de diplomatieke praktijk van “lobbyen” en “caucusing” door zelf voor een paar dagen als het ware actief onderdeel uit te maken van de VN. Ook al betrof het een simulatie.

Het enige wat wij ons als delegatie afvroegen tijdens de conferentie, is in hoeverre een waarheidsgetrouwe simulatie prioriteit vormt. Zo representeerde een Amerikaanse Military Academy Brazilië en spraken zij bijzonder vaak over massavernietigingswapens. Anderzijds waren   landen die normaliter een terughoudende plaats innemen binnen de VN, voortdurend aan het woord. Het leek erop dat de kennismaking met de diplomatieke praktijk die wij in gedachten hadden, bij sommigen in een gewetensstrijd was geraakt met individuele belangen: het bemachtigen van een Harvard-award.

Met een dubbel gevoel applaudisseerde ik tijdens de Closing Ceremonies dan ook voor de Awarded Delegations. Gelukkig wijdde de Secretary-General nog een aantal woorden aan de insteek waarmee onze delegatie aan de HMUN was begonnen: “De VN wordt er vaak van beschuldigd traag en inefficiënt te zijn, ik zou het vandaag eens van de andere kant willen bekijken. Wat hebben we de afgelopen dagen allemaal wél kunnen doen?” En inderdaad: in vier dagen tijd hadden we wél verschillende resoluties en verdragen geproduceerd over een scala van onderwerpen: disarmament en international security, terrorisme, de burgeroorlog in Somalië, de politieke situatie in Venezuela, natural disasters, de onduidelijkheid omtrent unilateral acts, enzovoort. Ondanks het niet altijd even waarheidsgetrouwe karakter van de simulatie, waren het niet de minste oplossingen waar de conferentie mee werd gesloten. Wat is er wél mogelijk in vier dagen… een overweldigend gevoel.

Niet alleen de Harvard National Model United Nations Conference, maar de tien weken daarvoor waren voor mij en de rest van de delegatie bijzonder leerzaam. In ongeveer zeventig dagen tijd een stichting uit de grond stampen, deelnemen aan een voorbereidingstraject onder begeleiding van professoren en consultancybureaus, alles te weten komen over een land hier duizenden kilometers vandaan en dit vervolgens presenteren op de meest prestigieuze Model United Nations ter wereld aan Harvard University is misschien wel een onbeschrijflijke ervaring. Als je het ook wil ervaren, houd dan onze website in de gaten. De delegatie van afgelopen jaar werkt op het moment keihard om komend jaar weer 12 studenten dezelfde kans te bieden die wij hebben genoten.

Twijfel vooral niet om je aan te melden!